Feels Like Heaven

Αφού έφυγα από Κρήτη στα κρυφά και το κατάφερα,είπα να το διασκεδάσω όσο δεν πάει!
Κι έτσι,αφού συμφώνησα με τον Π. τα της διαμονής μου εκεί και ότι ήταν να γίνει στην πρωτεύουσα,πήγα με σκοπό να βεβαιωθώ σε κάποια ερωτήματα που είχα καιρό μέσα στο μυαλό μου.
Με καλή παρέα και ευνοϊκό καιρό οι νύχτες έγιναν απλά μαγικές!Αυτό το Γκάζι εγώ το ερωτεύτηκα!Τι ωραία περιοχή ρε παιδί μου!Τα μπαράκια όλα μαζί,με τη μουσική να σε διχάζει και να μην ξέρεις που να πρώτο μπεις,ο κόσμος να είναι ωραίος,καλά εδώ θα μου πεις,αν δεν τους ξέρεις κιόλας,ακόμη καλύτερα!
Στο Athens που λέτε παιδιά,άλλη γνώμη είχα εγώ,άλλα είχα ακούσει κι άλλα είδα!Ήταν απλά υπέροχα!Να φανταστείτε πως,από τις ειδήσεις και τα παρελκόμενα πίστευα πως ήταν ένα χάος με τον κόσμο να ζει μέσα στον τρόμο!Μα πόσο χωριάτης ρε παιδί μου;Μόνο οι ζωντανές κότες στα χέρια μου μου έλειπαν!
Τα μπουζούκια μου τα πήγα,στα clubs που ήθελα να πάω,πήγα,τις ερωτήσεις που ήθελα απαντήσεις,τις πήρα,τα ξεκαθαρίσματα μου τα έκανα!Κι όλα αυτά που με παίδευαν κοντά έναν χρόνο,τα έλυσα μέσα σε τρεις μέρες!Τόσο απλά άλλος άνθρωπος;Κι όμως!Και τώρα θέλω να ξαναπάω!Θα γίνει κι αυτό!
Τώρα στα Σέρρας με το καλύτερο mood και τις μπαταρίες φορτισμένες περιμένουμε το Πάσχα!
Guys δώστε πόνο!

180 Μοίρες

Μετά από πολύ καιρό που έχω να γράψω στο blog,τα πράγματα,πλέον,για μένα έχουν αλλάξει.
Αφού,καιρό τώρα,τα λεφτά δεν υπάρχουν,πήραμε μια απόφαση με τους γονείς μου να την κάνω για τα βόρεια για έναν χρόνο μέχρι να ορθοποδήσουμε οικονομικά,θα δίνω θεωρίες στις εξεταστικές και θα μένω με τους γονείς μου.

                             Ouch!That hurts!

Τώρα πως θα πάνε τα πράγματα,ο Θεός και η ψυχή του!Προς το παρών,θα συγκατοικήσω με το κολλητάρι μου τον Π.Έχει να γίνει της τρελής μέχρι να φύγω!Α,δεν σας είπα και για αυτόν,όχι πως σας ενδιαφέρει βέβαια,αλλά θα μου το πει.Ο Π. πριν καμιά βδομάδα είχε ένα ατύχημα με την Ι.,αλλά όλα καλά!Ναι!Χαίρει άκρας υγείας και κατευθύνεται προς την Αθήνα απόψε.Αυτά είναι!

Ξεφύγαμε όμως!Λοιπόν!Τα προσωπικά μου,έχουν πάρει την κάτω βόλτα,αλλά όχι για πολύ καιρό ακόμα!Χεχεχε!Έχω κι εγώ τα σχέδιά μου!Ας ελπίσουμε να πάνε όλα καλά,γιατί αν δεν  πάνε καλά,κάθε μέρα στο blog θα γράφω!Να το ξέρετε!Έχω μπουχτίσει κι εδώ κάτω ρε γαμώτο!Όλο τα ίδια και τα ίδια!Τρεις μήνες δεν έχω φύγει καθόλου,μου λείπουν τα κολλητάρια μου,οι γονείς μου,το φαγητό,τα ανίψια μου,η πόλη μου!

Έρχονται και οι γιορτές τώρα...Το χωρίο θα είναι πολύ ιδανικό για να ξεφύγει κανείς.Μαζεύεται κόσμος,φοιτητές,χοροί,ιστορίες!Ωραία είναι!Τα λουλουδάκια ανθίζουν,η μελισσούλα με τον μελισσούλο,ο σκύλος με τη σκυλίτσα,η γάτα με τον γάτο,ναι αυτό εννοώ!

See ya around!

Pointless...

Προχτές ήταν του Αγίου Βαλεντίνου!Δεν φαντάζεστε τι νεύρα είχα με το που ξύπνησα!
Κατ'αρχάς η γιορτή αυτή μου περνούσε παντελώς αδιάφορη τόσα χρόνια,και φέτος είπε να με εκδικηθεί..
Δεν με ένοιαζε που ήμουν μόνος,αλλά κάποια στιγμή μου πέρασε κι αυτό από το μυαλό μου.Όπως είπα,ξύπνησα με κάτι νεύρα!Μαλώνω με γονείς,μαλώνω με μια φίλη μου και μπαίνω εδώ και λίγες μέρες ΠΑΛΙ στα γαμησιάτικα των άλλων,μόνο και μόνο γιατί ο πρώην της δουλεύει μαζί μου!Πρέπει να το πάρω απόφαση κάποια στιγμή...Κάθε μήνα θα έχω κι από ένα ζευγάρι,ή τρίο,ή και παρτούζα,να μου πρήζει αυτά που έχω!Κάποια στιγμή θα αρχίσω να σκέφτομαι πως πρέπει να γίνω σύμβουλος-ψυχολόγος!Θα πληρώνομαι τουλάχιστον..!
Καλά το θέμα με τους γονείς θα λήξει,αλλά δεν ξέρω πως!Ή θα σκοτωθούμε, ή θα λήξει ήρεμα και ωραία!
Αυτά τα σκεφτόμουν την ώρα που έπαιζα μουσική για τους ερωτευμένους...
Μόνο το "Οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουν ποτέ" που δεν έβαλα!
Μαύρη κι άραχνη να είναι αυτή η μέρα,από εδώ και πέρα!(Σαν κακιά μάγισσα ακούστηκα τώρα,αλλά μου άρεσε!)
Ciao!

(Empty)

Παίδες δεν ξέρω τι μ'έχει πιάσει και είμαι έτσι αυτές τις μέρες!
Και ειδικότερα σήμερα.Ίσως επειδή περίμενα να δουλέψω,και δεν είναι μόνο για τα λεφτά (αλλά αυτή η δουλειά ρε παιδί μου μου αρέσει!) , ίσως επειδή περιμένω απαντήσεις,μέρες τώρα,που δεν λαμβάνω,ίσως με χαλάει το μέρος...Δεν ξέρω,λίγο απ'όλα!
Πάλι καλά που τα βασικά μου θέματα αυτή την βδομάδα δεν με απασχολούν και έχω άλλα,να ακούω εγώ τις γκρίνιες άλλων,ξέρεις,couple stuff.
Πάντως δεν χαλιέμαι,απλά περιμένω και ελπίζω κάθε μέρα και κάθε βράδυ,να μην ζήσει κανείς αυτό που ζω..Πολλές φορές λέω από μέσα μου "Τέρμα!Έλεος!" αλλά πάντα υπάρχει το κάτι που θα με αποθαρρύνει ή διαφορετικά θα με γεμίσει,έστω εκείνες τις στιγμές..
Ως άνθρωπος κι εγώ ζητάω περισσότερα,αλλά δεν είμαι άνθρωπος που να είμαι άπληστος,δεν πιστεύω και να ήμουνα και ποτέ.Απλά κάνω αυτή την υπομονή να με τρώει καθημερινά..
Λέω πάντα πως είμαι αισιόδοξος αλλά μέχρι χτες ήταν αυτό..Πρέπει να μπω σε λογικά πλαίσια επιτέλους.Αλλά πότε θα είναι αυτό,κανείς δεν το ξέρει.
Δεν την παλεύω όμως!

Take what you want,cause it doesn't belong to me...

Τι κι αν ήμουν "σωστός" ή "λάθος" σε μια σχέση...;
Όσο κι αν μπαίνουν σκέψεις στο μυαλό μου ότι κάποια από αυτές μ'έχουν καταραστεί,πιστεύω και πάντα θα πιστεύω πως όλα για κάποιο λόγο θα γίνονται..
Για να μην μακρηγορώ,είναι μια μεγάλη κατάρα να θες να πεις αυτό που νιώθεις αλλά οι συνθήκες να είναι τέτοιες που,όχι να θες να το εκφράσεις,αλλά να μην θες να το πεις σε κανέναν, και πόσο μάλλον σ'την ενδιαφερόμενο άτομο..
Καλά ναι μπορεί να έχουν βγει όλα μου τα κόμπλεξ μου,αλλά είναι κάτι που θα ήθελα σαν άνθρωπος να κρατήσω κάτι για μένα...
Είναι δύσκολο να εκφραστείς εκεί που θες,να κάνεις πράγματα με αυτό το άτομο και πόσο μάλλον να ακούσεις ή να μιλήσεις όπως θες στους υπόλοιπους,μόνο και μόνο γιατί οι καταστάσεις δεν σε αφήνουν...Απλά σε πνίγουν,μαζί με σκέψεις...Πολλές σκέψεις..Ποτέ μου δεν έχω "πέσει" ψυχολογικά" σαν άνθρωπος...Στην ζωή μου ναι...Το πιστεύω πως μπορεί να είμαι σε μια μεταβατική περίοδο,αλλά δεν την  περίμενα τόσο δύσκολη...
Λένε πως ότι θέμα κι αν έχεις να λύσεις,οι φίλοι σου είναι δίπλα σου..
Απλά σε αυτό το θέμα πρέπει να ξεχωρίσω το ποίος θέλει να με ακούσει,ποιος θέλει να με καταλάβει και ποιος θέλει να με βοηθήσει...Εδώ,πιστεύω,θα μου πεις (μπορεί και όχι..) πως προσφέρθηκαν να κάνουν και τρία από τα παραπάνω οι φίλοι σου...Κι όμως κάθε ένας έκανε τα δικά του..Απλά τώρα μου μένει ο δρόμος που πρέπει να πάρω..
Πιστεύω πως η "κλεισούρα" και η αποξένωση αυτή την στιγμή είναι πολύ καλά φιλαράκια μου...Πρέπει να τα βρω μαζί τους...Μου κάνει καλό να είμαι μέσα..Ξεχνιέμαι...Μιλάω με τους κοντινούς μου φίλους...Μιλάω με τους γονείς μου..Μαθαίνω (ευχάριστα πάντα) νέα για τα ανίψια μου,πόσο ψήλωσαν,αν έμαθαν κάποια λέξη,τι ιδιοτροπίες αποκτήσανε...Ναι...Νιώθω τόσο μεγάλος,ηλικιακά, που ξέρω ότι η απάντηση στα θέματα μου είναι εκεί έξω..Απλά δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω,και πόσο μάλλον που δεν έχω κατασταλάξει ακόμα..
Πόσο άδικο είναι να πιστεύεις σε κάποιον,να λες πως αυτό το άτομο θα με συμπληρώσει,θα με γεμίσει,θα με ευχαριστήσει στις ανάγκες και στα θέλω μου,να λες πως νοιάζεσαι,και πόσο το αγαπάς,απλά να το βλέπεις από μακριά, ανεξαρτήτως το πόσο απόσταση έχει με εσένα..
Αυτή η κρυάδα και αυτή η αδιαφορία στο βλέμμα θα με κάνει να στεναχωριέμαι και να λιώνω..Αλλά θα έπρεπε σαν άνθρωπος κι εγώ να ακούσω έστω ένα κάτι που να με κάνει να ηρεμήσω και να δω κάποια πράγματα πιο καθαρά...Αρκεί να γίνει σωστά...

Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και ελπίζω να σας άρεσε...